ถึงแม้จะไปไม่ถึงซัปโปโร ไปเอาบรรยากาศปลายติ่งฮอกไกโดก็ยังดี
ที่ hakodate ปลา ปู กุ้ง หอย นม อร่อยไม่แพ้กัน
จากตลาด
ลงชาม
นางงามแคนตาลูป
ขนมแฟนสีขาว
ปิ้งปลาหมึก(เท่านั้น)
แท็กซี่วัวลาย
mister donut ราคาถูกกว่าในโตเกียว
รสนมเข้มข้นเตะปาก
แหล่งฮิป
hi lightของเมืองนี้ สวนรูปดาว die cut เนี๊ยบ
my 2nd trial HM card
-color papers
-stickers
-color pencil
-fine head pen
-size 10×16 cm
my first trial handmade card
conqueror paper
color nitto tape
rubber stamp
collected paper
and post-it
fine head pen
size 10×20 cm
เล็งไว้ที่tokyuhands
ถอยมาจากkappa dori
เล็งแบบชงสองแก้ว
แต่โดนราคาล่อใจ เลยซื้อแบบหกแก้ว
ลืมไปว่า มีกันแค่สองคน
อุปกรณ์ครบพร้อม ขาดแต่เพื่อนอะๆๆๆ
เห็นประกาศจากเวป www.thainichibunka-club.jp โรงเรียนสำหรับญี่ปุ่นรักไทย
ฮือๆ อ่านแล้วเศร้า ครั้งนี้จะสอนเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว
ขอบคุณอาจารย์โยที่ให้โอกาส ยูกิที่ชักชวนเข้าวงการ
คุณยูกิเอะ คุณยู นักเรียนดีเด่น
และนักเรียนทุกคนที่มาร่วมสนุกในทุกครั้งคะ
เห็นบ้านหัวมุมเค้าประสบความสำเร็จกับดิสเพล์ยม่วง พฤษชาติ แล้วอิจฉา
วันนี้อากาศดี สมาชิกในบ้านKoiwa เลยลงมือขุดสวนเกลี่ยดินที่อยู่ข้างห้องเรา
ชนชาติเกษตรกรอย่างเราจะนิ่งดูดายก็ยังไงอยู่
ขุดกันเสร็จแล่ว ก็ยืนงงๆกันว่าเอาไงต่อดี
คนนึงก็บอกว่า ตรงนี้เป็นมุมผักนะ ตรงนั้นเป็นมุมดอกไม้
จินตนาการกันเสร็จก็เดินเข้าบ้าน เป็นอย่างงี้มาสองรอบละ
เราเลยควักเมล็ดพันธ์พริกที่เอามาจากไทย
ทั้งๆที่รู้ว่าเปอร์เซนต์การขึ้นมีริบหรี่
แต่เพื่อให้ทุกคนฮึกเหิม เลยเอามาโรยขำๆ เผื่อฟลุค
เสร็จแล้วปักป้ายสุสานหอยเป็นสัญลักษณ์
ต้นนี้เกิดจากหอมแดงในตู้เย็น สมัยกลัยไทยไปสองอาทิตย์ก่อน
รากงอก เลยลองปักดินดู ก็ดูเจริญเติบโตดี แต่ต้นหอมตัดแล้วก็คงหมดกัน
ยังคิดไม่ออก ว่าต้องทำไงต่อ ปล่อยไว้่ก่อน
อันนี้ต้องเอาป้ายหอยมาปักไว้ เพราะวันนี้คนญี่ปุ่นจะเอาไปทิ้งตอนเก็บขยะ เฉยเลย หง่ะ
ต้นโมมิจิ เอาไว้เชิดหน้าชูตา
แถวบ้านเรามีวัดที่มีต้นไม้ยักษ์อาศัยอยู่ หรือวัดมาปลูกใกล้ๆต้นไม้ก็ไม่รู้
เข้าข่ายหนึ่งในสิบ ของดังย่าน KOIWA
ดอกไม้สีพิเศษ
ลุงแกคงเครียดอยู่ เพราะสีแบบนี้ลุงผสมยากหน่อยน้าาาา
ข้ามจากวัดมาเป็นแก๊งเบสบอลกำลังจะเลิกซ้อม
สนามแบ่งเป็นรุ่นต่างๆ ตั้งแต่เด็ก จนวัยรุ่น
มองไปสุดทางเป็นรางรถไฟ เหมือนโมเดลไม่มีผิด
ประชุมก่อนเลิกเล่น
รวมตัวกันเก็บของ แต่ผู้เล่นเบอร์สิบ…
กลับบ้านพร้อมเด็กๆ
เข้าปีใหม่มา5วันแล้ว เริ่มตั้งหลักเขียนบล็อกย้อนหลัง
วันสิ้นปี ออกจากบ้านพบกับเมืองร้าง สถานีโล่ง
เนื่องในโอกาสสิ้นปี ไม่อยากทำอะไรยุ่งยาก กลัวว่าความยุ่งยากมันจะตามข้ามปีมาด้วย
เลยไปเดินเล่นกับหนุ่ยNikkei boy พาดูเส้นทางแห่งมรรคาตอนเช้า
ผ่านแต่ละตึกแล้ว รู้เลยว่าน้ำหนักที่หายไปสิบห้าโลนั่นหน่ะ
มันหล่นอยู่แถวตึกไหนบ้าง ถ่ายรูปช่วงโพล้เพล้แสงก็สวยดี
แต่นึกถึงตอนตีสาม ให้มาคนเดียวเนี่ย หยองๆอยู่เหมือนกัน
ฟังหนุ่ยอธิบายกระบวนการแล้ว นึกในใจว่าที่ร้านแอบฝังชิปอะไรเข้าไปในตัวหนุ่ยหรือเปล่า
เหมือนในหัวมีตารางแผงหนังสืออยู่ในหัว พอผ่านตึกไหนก็กดdownload
ว่าต้องหยิบอะไรบ้าง ใครเจอหนุ่ย ลองtestได้ เหมือนท่องสูตรคูณเลย
วันนี้มีแผนว่าจะกินโซบะข้ามปี ออกเดินเพ่นพ่านหาร้านอยู่พักหนึ่ง
เลยมองหน้ากันว่า กลับไปถามคนที่บ้านดีกว่าไม๊ว่าร้านไหนโซบะเจ๋ง
สุดท้ายกลัวเราไปไม่ถูก เจ้าถิ่นเลยชวนไปกินด้วยกันซะเลย ร้านนี้เค้าว่าโซบะนวดเองวันต่อวัน
รับประกันความสด เค้าว่าไงว่าตามกัน
ปิดท้ายกับการcount downอย่างสงบที่บ้านเพื่อนญี่ปุ่น กับอาหารญี่ปุ่นสวยๆที่ชอบเห็นในโบรชัวร์
ทำเอากระเหรี่ยงนั่งตัวเกร็ง ไม่กล้าถ่ายรูปมาเลย ยังดีที่มีอาหารไทยเป็นแผนสอง…
ปลาหมึกชุบแป้งโกกิของเลยเรากลายเป็นอาหารหลักไป
วันนี้ถือโอกาสใด้ทำความรู้จักศิลปินค่าย Johnnys แบบครบองค์
ถ่ายทอดสดจาก Tokyo Dome
คนที่ไม่ได้สนใจนักร้องญี่ปุ่นอย่างเรา จดจ้องแต่เวทีอลังการ Transformer ทุกๆ7นาที
ทุกคนพยายามบอกชื่อและสรรพคุณของแต่ละคน เพื่อให้เราซึมซับวัฒนธรรมวัยรุ่นญี่ปุ่นบ้าง
แต่พอเราถามคนญี่ปุ่นว่า ทำไมทุกคนเหมือนกะเทยเลย คิดว่าคงแทงใจดำ เพราะอาจจะเป็นคนที่เค้ากรี๊ดอยู่ในใจ …
ごめんね。。。
