時間が経つのは早い。。。

Jump to Comments

เข้าปีใหม่มา5วันแล้ว เริ่มตั้งหลักเขียนบล็อกย้อนหลัง
วันสิ้นปี ออกจากบ้านพบกับเมืองร้าง สถานีโล่ง

เนื่องในโอกาสสิ้นปี ไม่อยากทำอะไรยุ่งยาก กลัวว่าความยุ่งยากมันจะตามข้ามปีมาด้วย
เลยไปเดินเล่นกับหนุ่ยNikkei boy พาดูเส้นทางแห่งมรรคาตอนเช้า
ผ่านแต่ละตึกแล้ว รู้เลยว่าน้ำหนักที่หายไปสิบห้าโลนั่นหน่ะ
มันหล่นอยู่แถวตึกไหนบ้าง ถ่ายรูปช่วงโพล้เพล้แสงก็สวยดี
แต่นึกถึงตอนตีสาม ให้มาคนเดียวเนี่ย หยองๆอยู่เหมือนกัน

ฟังหนุ่ยอธิบายกระบวนการแล้ว นึกในใจว่าที่ร้านแอบฝังชิปอะไรเข้าไปในตัวหนุ่ยหรือเปล่า
เหมือนในหัวมีตารางแผงหนังสืออยู่ในหัว พอผ่านตึกไหนก็กดdownload
ว่าต้องหยิบอะไรบ้าง ใครเจอหนุ่ย ลองtestได้ เหมือนท่องสูตรคูณเลย

วันนี้มีแผนว่าจะกินโซบะข้ามปี ออกเดินเพ่นพ่านหาร้านอยู่พักหนึ่ง
เลยมองหน้ากันว่า กลับไปถามคนที่บ้านดีกว่าไม๊ว่าร้านไหนโซบะเจ๋ง
สุดท้ายกลัวเราไปไม่ถูก เจ้าถิ่นเลยชวนไปกินด้วยกันซะเลย ร้านนี้เค้าว่าโซบะนวดเองวันต่อวัน
รับประกันความสด เค้าว่าไงว่าตามกัน

ปิดท้ายกับการcount downอย่างสงบที่บ้านเพื่อนญี่ปุ่น กับอาหารญี่ปุ่นสวยๆที่ชอบเห็นในโบรชัวร์
ทำเอากระเหรี่ยงนั่งตัวเกร็ง ไม่กล้าถ่ายรูปมาเลย ยังดีที่มีอาหารไทยเป็นแผนสอง…
ปลาหมึกชุบแป้งโกกิของเลยเรากลายเป็นอาหารหลักไป

วันนี้ถือโอกาสใด้ทำความรู้จักศิลปินค่าย Johnnys แบบครบองค์
ถ่ายทอดสดจาก Tokyo Dome
คนที่ไม่ได้สนใจนักร้องญี่ปุ่นอย่างเรา จดจ้องแต่เวทีอลังการ Transformer ทุกๆ7นาที
ทุกคนพยายามบอกชื่อและสรรพคุณของแต่ละคน เพื่อให้เราซึมซับวัฒนธรรมวัยรุ่นญี่ปุ่นบ้าง
แต่พอเราถามคนญี่ปุ่นว่า ทำไมทุกคนเหมือนกะเทยเลย คิดว่าคงแทงใจดำ เพราะอาจจะเป็นคนที่เค้ากรี๊ดอยู่ในใจ …

ごめんね。。。

5 Comments

Filed under Uncategorized