กดผิด

วันนี้ไปกินราเมงร้านประจำ เพราะเป็นราเมงที่ไปกินซ้ำบ่อยที่สุด
รสชาติ คุณภาพเกรดA ร้านดูธรรมดาและหาไม่ยาก
แต่ต้องใช้ความเจาะจงและตั้งใจไปกิน เพราะไม่อยู่ในย่านฮิต และทางผ่านเลยแม้แต่น้อย
เจ้านี้เป็นราเมงสูตรจากฮอกไกโด เส้น หมู เนย ฯลฯ สั่งตรง
วันนี้ลอง คาโอริ มิโซะ ราเมง ท้อปปิ้งเป็นข้าวโพดกะเนย
กินแล้วรู้สึกอิ่มแบบเมาๆ ไม่รู้คิดไปเองป่าว
เลยสงสัยอยู่ว่า ชื่อคาโอริที่แปลว่าซุปหอมๆ หน่ะ แฝงสารเสพติดอยู่ด้วยป่าว

ที่ว่ามึนๆ มีเหตุการ์ณยืนยันว่ามึนจิง
เพราะหลังจากอิ่มก็ไปเอาเอกสารที่การท่องเที่ยวญี่ปุ่น
พนักงานตรงปรี่มาพูดภาษาอังกฤษด้วย ซึ่งปกติจะหันโต้ตอบกลับทันที
แต่วันนี้ดันซ่าพูดภาษาญี่ปุ่น แต่ใช้แกรมม่าแบบภาษาอังกฤษซะงั้น
สรุปไม่รู้เรื่อง เค้าก็เลยโกยๆข้อมูลใส่ถุงแล้วยื่นให้
คงคิดในใจว่าไปประมวลผลก่อนนะหนูว่าจะพูดภาษาอะไร

ออกมาเข้าห้องน้ำ
ปุ่มที่อยู่ตำแหน่งคุ้นเคยในการกดชักโครก ดันกลายเป็นปุ่มalarm
เอ้าว เวร สัญญาณดังทั้งชั้น หันซ้ายขวามีเราคนเดียวในนั้น
ไปไหนไม่รอด… กลับไปดูที่ปุ่มอีกที เออ มันก็มีภาษาอังกฤษบอกนี่หว่า
จะอ้างว่าอ่านคันจิไม่ออกก็ไม่ได้ละหล่ะ

ทันทีมีรปภ รวมทั้งพนักงานฝ่ายระบบ เข้าชาร์ทที่ห้องน้ำหญิงทันที
ทุกคนสำรวจหน้าตาเราแล้ว คงไม่น่าจะฆ่าใครมา
เลยถามว่าเป็นไรไม๊ เราบอก แค่กดผิด ขอโทษนะจ้า
ทุกคนทำหน้าให้อภัย แต่ในใจไม่รู้…

Christmas in Tokyo

คริสมาสต์ปีนี้ไปไหนกัน
เราเล็งว่าจะไปขึ้นTokyo Tower แต่แล้วก็เสร็จตึกรัฐบาลไปเสียก่อน
อากาศดีเลยขึ้นซ้ำสองรอบ เพื่อไปดูเมืองตอนโพล้เพล้อีกรอบ
คนไม่เยอะอย่างที่คิด แต่กลับลงมาสวนกับทัวร์จีนที่ยกโขยงกันมา เอาเรื่องอยู่
ที่นี่คงเป็นโปรแกรมมาตราฐาน ก่อนรับประทานอาหารและพักผ่อนตามอัธยาศัย

คืนคริสมาสอีฟ ไปเดินดูไฟตามประสา
ที่สนานีโตเกียวมีแผนผังการดูไฟไว้ให้ศึกษา รูปประกอบ
เรียงเป็นเบอร์ เลือกดูได้ตามรสนิยม
อันที่ชอบสุดเป็นโคมวางที่พื้น บนโคมจะเป็นรูปที่เด็กจากโรงเรียนต่างๆ
วาดกันมา อยากรู้ว่าคุณครูให้โจทย์ตอนวาดว่าอะไร ดูแล้วเดาไม่ได้จริงๆ

มาจบที่ถนนชอปปิ้ง superbrand เงินเยนสะพัด(ออก)จากกระเป๋ากันไป
แหะ แหะ

food records

เข้าเดือนที่ห้าในโตเกียวแล้ว นอกจากจะยังพูดญี่ปุ่นไม่ค่อยได้ แล้วยังไม่มีเวลาเขียนบล็อคอีก
พอจะเริ่มเขียนก็เพิ่งรู้ว่า ห้าเดือนนี้รูปที่ถ่ายเยอะที่สุดคือรูปอาหาร
มีตั้งแต่มื้อที่สั่งไปทั้งๆที่ไม่รู้ว่าคืออะไร จนถึงมื้อที่มีคนญี่ปุ่นสั่งให้แบบadvance

หิวๆแล้วเปิดเมนูมายังอ่านไม่ออกนี่ เซ็งงงงงงงงงงงงงงง

last supper with MOS BURGER

มื้อสุดท้ายก่อนกลับจากโตเกียว
ยูน เป็ด พาเราไปกินนี่แหละ MOS BURGER แถวบ้าน
ตามคำโฆษณาของเป็ดที่จูงใจให้เราลองเบอร์เกอร์กุ้งมาตลอด
“มันเหมือนทอดมันกุ้งยักษ์อยู่ในเบอร์เกอร์อะพี่ โห….”

อันนี้สูสีกะข้าวเหนียวหมูปิ้งบ้านเรา แต่ข้าวเค้าจะนุ่มลิ้นกว่า

แต่ด้วยโชคชะตา ทำให้เรามักเจอร้านนี้ตอนอิ่มแล้วเสมอ

มีใครเคยเราจะเสียดายความหิวบ้าง เมื่อต้องกินอะไรบางอย่างที่งั้นๆแหละ
แต่พอเดินมาอีกสองก้าว ก็เจออะไรเด็ดๆ
อ้าว…เสียดายเมื่อกี๊ไม่น่ากินเลย
รู้สึกเปลืองท้องทันที บางที่เป็นบ่อเกิดให้ต้องกินอีก
หรือใช้ “กระเพาะสำรอง” (คำนี้เพื่อนที่เป็นญี่ปุ่นสอนมา)

เอาเป็นว่าMOS BERGERกะลังจะมาแล้ว CENTRAL WORLD ZONE A ชั้น3
ติดSTAR BUCKถ่ายรูปมาให้ดูเป็นหลักฐาน เดี๋ยวจะหาว่าชอบเมาท์ไปเรื่อย
เหมือนตอนที่MUJIจะมาไง เชอะ…

ห่าน

ร้านขายห่านที่ซอยคอนแวนต์
ร้านนี้การันตีคุณภาพการจัดการเป็ด-ห่านครบวงจร
จากกระทรวงสาธารณสุข ถูกหลักอนามัยHACCP
ดีที่อิ่มแปล้ออกจากร้านแล้วเพิ่งสังเกตเห็นป้าย
ไม่งั้นคงกินไม่ลง น่ารักเกินไป

อุทัยธานี ๒๕๕๐

ผ่านปีใหม่มาครึ่งเดือนพอดี ได้ฤกษ์เขียนอะไรบ้างแล้ว
เปิดปีใหม่มา ได้ไปเยี่ยมอาคารอนุรักษ์มาแล้ว 9 ที่
และต้องไปอีก 51 ที่ ตามภารกิจเดิมคือถ่ายรูปไปทำหนังสือ
รวมอาคารที่ได้รับรางวัลอนุรักษ์

กลับจากอุทัยธานี เมืองเล็กๆที่ดูถ่อมตนและจริงใจ
ไม่มีตึกสูง มีเซเว่นอันใหญ่อยู่อันเดียว(เท่าทีเจอ)มีวงเวียนรูปปลาแรด
สัญลักษณ์ของจังหวัด และขนมปังไส้สังขยาไส้เยิ้ม

เรือนแพ(ของจริง)ที่ยังอยู่เป็นกลุ่มสุดท้าย เค้าว่างั้นนะ

มีรูปตลาดเช้ามาให้ดู ซึ่งอีกไม่นานจะมีสิ่งก่อสร้างที่เค้าเรียกว่าการปรับภูมิทัศน์
แล้วตลาดแบบนี้ก็จะเข้าไปอยู่ในลานปูนแบ่งเป็นล็อคๆ ที่มีหลังคาสีแปร๋นๆ ตามสไตล์
เสียดายจัง

บ้านที่ไปถ่ายวันนี้ชื่อ บ้านฮกแซตึ๊ง เป็นร้านขายยาเก่า ในตัวเมือง มีพร็อบครบครัน
โอ้โห เซ็ทไว้ให้ขนาดนี้ สบายเลยเรา

start today 11*12*06

finally i have blog!